Post Image

Even bekomen…

Af en toe kijk ik ernaar… Speelgoed, mijn eerste boek. Ik zou liegen mocht ik nu beweren dat ik niet heel erg fier ben. Maar die commotie, tja, ik had wel verwacht dat er wat stof zou opwaaien, maar dit leek meer op een wervelstorm. En na een week blijft het waaien. Vanuit alle hoeken van de wereld kreeg ik telefoons en mails. Interviews in het Nederlands, Frans en Engels tot mijn tong zowat in de knoop lag en ik met moeite wist met welk medium ik nu eigenlijk aan het praten was. Doet dat plezier? Ja. Zorgt het voor frustratie? Ook. Zeker omdat heel wat mensen al met hun mening klaar stonden nog voor ze het boek gelezen hadden. Jammer, maar goed, ik heb mijn nek uit gestoken en sta daar nog altijd 100% achter. Wat zeg ik? 1000%. Wie de waarheid schrijft, hoeft zich niet te schamen. Toch? Al is die waarheid niet altijd even mooi.

Bovendien kan ik me meer dan verwarmen aan alle reacties die ik al kreeg via mail, Facebook, Twitter en sms. Mensen sturen mij bemoedigende woorden, steunbetuigingen, nieuwe verhalen of zijn gewoon blij dat er eindelijk eens een vrouw in de voetbalwereld opstaat. Ik heb nog niet de tijd gehad om iedereen en alles te beantwoorden, maar neem het van mij aan: dat doet ongelooflijk deugd.

Voilà, mijn eerste post in Hilde was here is een feit. Ik hou het nog kort, maar wees gerust, jullie zullen mij hier nog vaak tegenkomen. Om jullie te vertellen wat me raakt, wat me interesseert, waar ik loop en wat ik denk. Want gedachten blijven nog altijd vrij.

Speel.Goed.

Hilde

Gerelateerde artikels