Column Het Laatste Nieuws

Hilde Van Malderen staat al ruim tien haar haar mannetje in de voetbaljournalistiek. Haar column verschijnt voortaan elke dinsdag in Het Laatste Nieuws.

Post Image

Plots ben je niemand meer

Lorem ipsum dolor sit amet consectetur

De blik in de ogen van Mbaye Leye toonde zaterdag geen ontgoocheling, maar pure wanhoop. Toen hij tijdens de bekerfinale ging zitten, omdat hij echt niet meer verder kon spelen, zag ik een man die even de hoop had opgegeven. Hij staarde in de verte, blik op oneindig. Zijn lichaam liet hem in de steek. Nog maar eens op een kantelmoment in zijn carrière. Eerst in augustus, toen hij een laatste financiële slag kon slaan, nu in de bekerfinale die hij als eerste speler ooit voor de derde keer kon winnen voor drie verschillende clubs. Ik geloof niet echt in die zever in pakskes, ook wel astrologie genoemd, maar deze keer maak ik graag een uitzondering, want zijn sterren stonden dit seizoen wel heel slecht.

Geloof Leye niet als hij tweet “wat me niet doodt, maakt me sterker”. Ik weet wel beter. Dat zijn clichés die voetballers graag bovenhalen om de buitenwereld te laten geloven dat het sterke mensen zijn. Leye is een sterke mens, fysiek dan toch. Mentaal kreeg hij wel serieuze klappen. In augustus, net na zijn kruisbandblessure, veranderde hij zelfs van telefoonnummer. De put waar hij toen in zat, was immens diep. Iedereen moest hem met rust laten. Hij crepeerde ook van de pijn, maar de mensen hoefden dat niet te weten. Bij zijn rentree deed hij die kruisbandblessure af als iets dat hem nu eenmaal overkomen was. Het lot. En dat hij de knop snel had omgedraaid. Voetballers zeggen in interviews niet graag dat ze er onderdoor zijn gegaan. Terwijl daar eigenlijk niets mis mee is. Het zijn tenslotte Leye misschien nog meer dan gelijk welke andere voetballer.

In hetzelfde schuitje, maar dan nog drie keer erger zit Bernd Thijs. Anderhalf jaar aan het revalideren. Hij wil geen interviews geven “omdat een speler die niet speelt, niet interessant is”. Tien keer is hij al bijna dood gegaan van ontgoocheling, wanhoop en halve depressie. Maar geen woord daarover in de kranten. De reden die Thijs opgeeft om geen interviews te geven, is het gevoel dat iedere langdurig geblesseerde voetballer volgens mij heeft. Zowel Leye als Thijs willen niet horen dat hun club hen zo mist. Ze willen die bloemen en de schouderklopjes niet. Want de realiteit is simpel in hun geval. Als voetballer tel je dan niet meer mee – hoeveel medeleven je ook krijgt. In het achterzaaltje moet je revalideren, weg van de schijnwerpers. Los van de fysieke schade is dat vooral mentale eenzaamheid. Voetbal is mooi voor de winnaars en de gezonde spelers. De verliezers likken hun wonden en stappen volgend weekend weer het veld op. Maar voor de geblesseerden is het zo bitter triest. Plots ben je niemand meer. Dát zag ik in de ogen van Mbaye Leye.

HILDE VAN MALDEREN ■

Gerelateerde artikels