Headline

Hilde Van Malderen staat al ruim tien haar haar mannetje in de voetbaljournalistiek. Haar column verschijnt voortaan elke dinsdag in Het Laatste Nieuws.

Post Image

Bob Peeters

Lorem ipsum dolor sit amet consectetur

Bob Peeters is dus beter dan José Mourinho. Ik geef toe: het is voetballogica uit de sjiekenbak, maar er mocht zondagavond al eens gelachen worden – Waasland-Beveren was nu eenmaal gered. Op de persconferentie na de match tegen Standard herinnerde een journalist Bob Peeters aan een uitspraak van Wesley Sonck bij zijn aanstelling in november. “Dat zelfs Mourinho niet kon toveren bij Waasland-Beveren.” Zo diep was de club eind 2013 gezonken. Een vreemdelingenlegioen dat geen punten pakte, nauwelijks kon scoren en voor een loodzwaar programma stond. De missie van Peeters werd door haast iedereen als sportieve zelfmoord beschouwd.

En zo dacht ik er toen ook over, moet ik bekennen. Ai Bob, wat doen je nu, was mijn eerste reactie toen hij tekende. Het was op dat moment bon ton om met ‘Bobke’ te lachen. “Zullen we nog eens uitrekenen hoe weinig punten hij het laatste jaar gepakt heeft?” Dat was ’s maandags op veel sportredacties zelfs the ‘running gag’. Zijn cijfers wàren ook archislecht. Hij startte het seizoen 2012-2013 bij Cercle met een 4 op 36 – daartussen zat ocharme één overwinning – en zette die slechte reeks bij Gent verder met 3 op 27 en nul zeges. Al het goeie dat hij bij Cercle had neergezet, was in één klap vergeten. Nochtans miste hij daar een half jaar eerder van een haartje play-off I. Op doelpuntensaldo dan nog, want Cercle haalde evenveel punten, overwinningen en gelijke spelen als AA Genk en KV Kortrijk.

naar verwijzen. Hij had bij Cercle en Gent twee uppercuts gehad, gaf hij eerlijk toe. Waardoor iedereen vergeten leek dat hij wel degelijk een ploeg kon neerzetten. En natuurlijk was hij blij dat Waasland-Beveren gered was, maar de grootste vreugde brandde ongetwijfeld binnenin. Ik keek naar hem en dacht: hoe zalig moet die man zich nu voelen? Voor mij is die redding vooral de persoonlijke triomf van Bob Peeters. En toch genoot hij in stijl. Hij glunderde zonder uit te halen naar iedereen die niet meer in hem geloofde. Er kwamen geen calimero-uitspraken of steken onder water. Wat ik zag was vooral opluchting. Tegelijk ook het besef dat een voetbaltrainer maar zo goed is als zijn laatste prestatie. Ze hebben met me gelachen, zei Bob Peeters. En nu lach ik terug, dacht hij waarschijnlijk. Of misschien zei hij: “onnozelaars!” Maar dan stilletjes, in zijn binnenste.

Gerelateerde artikels