Post Image

Op de de bres voor cleane kleren

Toegegeven. Shoppen is niet mijn favoriete bezigheid. En als ik het al eens doe, kijk ik maar af en toe naar het etiket om te checken waar die broek of die trui gemaakt wordt. Meestal vergeet ik dat gewoon. Omdat ik er niet bij stilsta. Omdat goede arbeidsomstandigheden in België zo’n evidentie zijn. Het is ook een beetje gemakzucht, vermoed ik. Wat niet weet, niet deert. Zoiets.

Tot Jaklien van Wereldsolidariteit heel lief aan mijn mouw trok. Ze vroeg of ik het zag zitten om de campagne Cleane Sportkleren mee te trekken. Heel wat sportkledij wordt namelijk in donkere fabrieken geproduceerd, waar mensen zeventig uur per week moeten werken en daar amper voor betaald krijgen. Vakbonden zijn er dikwijls verboden. Zwangere vrouwen worden ontslagen.

En bam! Dat drukt je toch met de neus op de feiten. Enfin, ergens wist ik dat wel, maar het besef zit soms ver. Onze arbeidsomstandigheden zijn dus verre van een evidentie. En zo rolde ik op 1 april al om zes uur uit mijn bed om richting start van de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen te trekken met één opdracht: shirtcontrole!

Het resultaat kunnen jullie hier zien. Ik heb intussen de petitie getekend. Net zoals Philippe Gilbert dat trouwens al deed. Want we zijn misschien allemaal hele kleine consumenten, samen kunnen we toch iets betekenen. Mag ik dus ook eens aan jullie mouw trekken?

Gerelateerde artikels